Lieve allemaal,

Van de week schreef ik in een logje dat ik de weekenden wel blijf loggen, maar in overleg met mij hebben ze van de kliniek nu besloten dat het beter is als ik ff helemaal stop met bloggen. Dit omdat mijn behandeling op dit moment gewoon nog best wel moeizaam gaat, en dit komt ook doordat ik het heel moeilijk vind om te praten en hulp te vragen bij anderen.

Zelf merk ik ook dat het gewoon nog niet echt lekker gaat, en de afgelopen week heb ik het dan ook heel moeilijk gehad. Ik heb enorm veel getwijfelt over wel/ niet doorgaan met behandeling. Omdat al die twijfels maken dat ik nog niet écht voor 100% vecht, moet ik binnen nu en heel korte termijn de keuze gaan maken of ik blijf of niet.. Ik ben veel bezig met het maken van opdrachten om er achter te komen wie ik nu zelf ben, zodat ik mezelf los kan zien van die eetstoornis, en niet langer het gevoel heb tegen mezelf te moeten vechten. Verder moet ik werken aan een stukje 'ziektebesef' en motivatie, en staat dit weekend ook in het teken van die knoop doorhakken.

Ik wil één ding nog wel graag met jullie delen.. Zoals jullie weten heb ik twee heel lieve nijntjes, op wie ik stapelgek ben;)

Nu is mijn ene Nijntje op dit moment heel ziek, zo ziek dat ik niet weet of ze het haalt.. Ze is ook al oud.. Vanmiddag zag ik haar ineens spartelen en ik vond het zo erg om te zien,ze had de kracht niet meer om zelf overeind te komen, viel steeds weer om en kon amper nog lopen. Ik schrok en rende naar haar toe. Toen ik de ren instapte en bij haar neerknielde, deed ze opnieuw een poging om overeind te komen en naar me toe te hippen. Met enorm veel vechtkracht lukte het haar, maar ze probeerde op m'n kniën te springen en viel opnieuw op haar zij en bleef liggen. Hartverscheurend om te zien.. 

Ik heb haar voorzichtig beetgepakt in een handdoek, denkende dat het einde nu wel snel zou komen.. Een hele tijd heb ik haar zo tegen me aangehouden, hopende dat ze weer een beetje warm zou worden, want ze was ook steenkoud en is vreselijk mager geworden de laatste tijd. Hoewel ik natuurlijk hoopte van niet, verwachtte ik dat ze nu wel snel dood zou gaan, maar het gebeurde niet. Langzaam leek ze weer een beetje bij te komen, en na een tijdje wilde ze zelfs wat uit m'n hand eten, al ging het vreselijk moeizaam. Na anderhalf uur werd me duidelijk dat ze in elk geval nog niet meteen dood zou gaan. Omdat ik zelf ook steenkoud werd en ook niet goed wist wat ik er verder mee aan moest, heb ik haar terug in haar hokje gezet, extra vol met stro en hooi.

Opnieuw viel ze om, ik zag haar vechten en spartelen, maar ze had de kracht niet meer. Voorzichtig legde ik haar weer goed, en zo bleef ze een tijdje liggen om weer op kracht te komen, terwijl ik naar haar keek en haar bewonderde om haar enorme vechtlust. Nu, een aantal uur later, is ze voorzichtig naar een warm hoekje gekropen, en af en toe lukt het haar zelfs om naar haar bakje te kruipen, en wat te eten of te drinken. Het moet haar wel enorm veel kracht kosten, want het lukt nauwelijks, maar ze geeft niet op en blijft doorgaan. Ze wil het, ze wil leven.

Het heeft me enorm geraakt. Ik heb gedaan wat ik kon om haar te helpen, maar ik wil haar nu rust geven. Of ze het nu haalt of niet, ik weet het niet, maar voor mij heeft ze al overwonnen. Ze heeft een heldendaad verricht. Ze heeft me laten zien hoe graag ze leven wil, en hoe dankbaar ze is voor iedere dag die ze krijgt. Terwijl ik naar haar keek kwamen alle herinneringen aan dit prachtige schepseltje weer boven. Haar binkies door de tuin, haar dolle streken, haar ontsnappogingen, maar ook dat ze steeds weer terugkwam en me zo vaak weer opvrolijkte wanneer ik verdrietig was.

En ook nu.. heeft ze iets met me gedaan. Ze heeft me geraakt. Ineens besef ik hoe kwetsbaar leven is, en hoe dankbaar je moet zijn met iedere dag die je krijgt. Uit elke dag halen wat er te halen valt, daar was zij ook een ster in. En zelfs vandaag, al vechtende voor haar leventje, at ze met moeite de paardebloemblaadjes die ze altijd zo lekker vindt..

Lieve Nijn, jij hebt me laten zien wat écht vechten is: er met al je kracht tegenaan gaan. Niet te veel dénken, maar dóen, voor 100% gaan. Mijn Nijntje, lief konijntje, je bent heel erg bijzonder. Jouw bestaan is voor mij een wonder..

Ik denk dat dit is wat ik nodig had. Ik moet er gewoon voor gaan, helemaal. Het heeft me zo geraakt..

Dank U wel Heer, voor dit prachtige schepseltje door U met veel zorg gemaakt. Dank U wel voor alle jaren dat ik van haar kon genieten, en dank U wel voor elke dag die U haar nog geeft. Maar Heer, ik wil U ook bedanken voor dit wonder Heer, het heeft me echt aangeraakt.

JA! IK GA ERVOOR!!!

Dit is mij laatste logje. Dank jullie wel voor al jullie steun en support, maar soms ook die 'schop onder m'n kont'. Ik zal je missen, maar denk dat het beter is zo. Jullie hebben me zien worstelen en vechten, en het gevecht is nog niet afgelopen. Maar ik zal doorgaan. Blijf je bidden dat ik het volhoud?

Heel veel liefs, Naantje.

Ps. ik heb een gedichtje gemaakt voor/over mijn lieve Nijntje, maar ook voor mezelf. Ik zal het op een mooi papier schrijven en ophangen, zodat het me zal helpen om door te blijven vechten, zoals zij ook nu nog steeds doet. Ze is zo lief.. Wat een onwijs dapper vechtertje, wat een voorbeeld!!!

Ik heb motivatie gevonden.. Ik weet dat het nog lang niet voorbij is, en misschien nog een lange weg van vechten is, maar wat een mooie afsluiter..

Amen. ;)

Lieve allemaal,

Ik heb ff iets besloten.. Ik denk namelijk dat het btr is als ik door de weeks, wanneer ik hier in de Ursula ben (áls ik blijf, want dat hangt van m'n Time-Out nabespreking en evaluatie af) ff niet meer blog. Ik denk namelijk dat ik anders toch te veel schrijf, en niet praat. Dan is het dus niet en-en maar in plaats van.. En das niet handig natuurlijk, zeker niet nu ik m'n eerste Time-Out al gehad heb terwijl dat pas m'n 6e week was.. als ik door wil gaan met behandeling, moet ik denk ik meer gaan praten enzo, duss..

Dat wou ik even zeggen. Dan weten jullie het als ik wat langer niet blog. Hoef je dus niet ongerust te worden;)

Denk dat het wel goed is dat ik dat nú schrijf en besluit, vóór het wegen, omdat ik anders straks gelijk weer m'n paniek van het wegen hier ga spuien terwijl ik daar dus juist over moet praten..

Liefs, Naantje

..en bedankt voor al jullie support..

en jah, ik zal egt heel erg proberen vooral op de positieve dings te letten, anders maak ik mezelf egt helemaal gek:S

Motivatie moet je pakken? Dat schreef iemand als reactie op mijn laatste logje. Ik heb er lang over nagedacht. Hoe zit dat dan? vroeg ik ma af. Hoe moet ik het dan pakken? Waar moet ik het dan vandaan halen? Ik kan het toch pas pakken, als het er ís?! Of maak ik mezelf nou gek? Ik heb er flink m'n hersens over gebroken. En dat andere, over jezelf ontdekken d/m/v een aantal vragen (wie ben ik, wat wil ik, wat kan ik, wat doe ik etc.) vond ik ook wel een goeie. Ben ik ook wel over aan het nadenken.

Maar er was nog een opmerking, over dat ik misschien te veel nadenk en dat me eigenlijk belemmerd in het ook echt gaan doén. Misschien is dat wel zo? Ik weet het niet zo goed, vind het lastig in te schatten.. Zelf heb ik nl wel het gevoel dat ik ook dóe. Ik eet toch, ik zet toch stappen? Als ik puur naar mn gevoel zou luisteren had ik de afgelopen 3 dagen geen hap gegeten, maar ik heb wél gegeten. Dan dóe ik toch ook?

Maargoed.. nu moet ik straks terug naar de kliniek. En de paniek slaat compleet toe. Ik weet niet goed wat dat is, maar elke maandagmorgen, wanneer ik terug moet, is het raak. Dan ben ik stront-sacherijnig (echt, dan wil je me niet naar de trein brengen:S), heel erg gespannen en bang. Waar dat toch elke keer vandaan komt? Maar nu is het er weer, de hele middag al en het wordt steeds erger. Ik ben zo bang voor dat moment straks, dat ik weer weg moet, terug naar de kliniek.. Ik wil niet meer, ben zo bang..

Ik wil gillen, schreeuwen, me verstoppen, van me aftrappen.. Wat is dat toch? Zo ken ik mezelf niet, dacht ik.. Of is dat een stukje van mij wat ook ineens naar boven komt? Het kan maar zo, aangezien ik ook geen flauw idee heb wie/wat ik nu eigenlijk ben. Nee.. wees maar blij dat je nu niet in m'n buurt bent, want ik ben niet lief nu.. :S

Ze kunnen me beter een bordje geven: Pas op, hou afstand, trapt van zich af.  

Sorry ik weet het even niet meer..

M'n moeder kwam net vragen of ik m'n spullen klaar heb om terug te gaan. Nou niet dus. Ik schreeuwde terug: IK  WIL NIET MEER NAAR DE URSULA!!

Zie je wel wat een kreng ik ben

*boos* *paniek* *walging* *angst* *onrust*

Tjonge jonge wat zijn we weer vrolijk:S

Het spijt me, ik schrijf niet iets leuks vandaag maar ik moet het even kwijt, ik maak mezelf helemaal gek..

Lieve allemaal,

Daar ben ik weer even. Sommigen van jullie weten het misschien inmiddels al, anderen niet. Anyway, ik heb een Time-Out.. Afgelopen woensdag bleek na het wegen dat ik m'n gewichtseis niet gehaald had. Ik liep al langer achter op de curve, maar nog net binnen de marches van m'n groeilijn, maar nu dus niet. En met het niet behalen van die gewichtseis kreeg ik m'n 3e signaal, en dat betekent een Time -Out. Een week naar huis, weg uit de kliniek, geen behandeling, jezelf zien te redden in de hoop dat je tegen dingen aanloopt die je doen inzien dat je wél behandeling nodig hebt, en dat je alles op alles moet zetten. Daar hoop ik nu dus eigenlijk op, op een motivatie-boost. Maar soms vraag ik me af.. of die wel komt??

Ik heb jullie reacties gelezen. Ik schrok er best wel van, van sommige woorden.. Ik had niet door dat ik in m'n laatste logjes zo 'eetgestoord' bezig was.. Het is raar om daar dan zo mee geconfronteerd te worden. Het zet me wel aan het denken misschien, dat hoop ik in elk geval. Want ik probeer echt wel, ik zoek, kijk om me heen, probeer, tast af.. Maar het is net of ik, waar ik ook zoek, overal waar ik om me heen voel is die waas, die randen van die luchtbel. Ik weet niet goed wat er buiten zit, ik kan het niet zien. Het enige wat ik heb, is dit. Die bel, mijn leventje in die luchtbel, die cocon. Bijna als een kindje in de buik.. Hier voel ik me veilig, en juist nu alles om me heen zo instabiel is, zo bedreigend, op instorten lijkt te staan.. Juist nu.. heb ik die veiligheid zo nodig. Er gebeurd gewoon te veel, en om nu te worden losgrukt uit mijn veilige wereldje (want zo voelt het) vind ik enorm beangstigend. Ik heb een vangnet nodig, een veilige haven om thuis te komen als ik het even niet meer zie zitten. Maar nu.. lijk ik het nog zo nodig te hebben. Het lijkt de enige manier om te overleven.

Ik zeg 'het lijkt' want ik weet dat ik moet geloven. Geloven dat het anders is, dat het anders kan. Geloven dat ik niet in het diepe val, maar in Gods sterke, veilige armen die me nooit zullen laten vallen. En hópen op een toekomst, en op dat ik die ook waard ben..

Ik ben veel aan het nadenken. Ik probeer erachter te komen waarom ik het nog zo moeilijk vind om los te komen van m'n AN, waarom/waardoor ik het kreeg en wat het me nu nog oplevert. Maar vooral.. denk ik na over wat ik nodig heb om er wél meer los van te komen, om meer mezelf te worden. Maar wie ben ik dan eigenlijk? En wat blijft er dan over, blijft er eigenlijk wel iets over? Vragen waar ik ook heel veel mee rondloop. Van de creatief therapeute heb ik een opdracht meegekregen om door middel van plaatjes die ik mooi vind, er achter te komen wie ik nu eigenlijk zelf ben, en wat ik leuk vind. En verder.. moet ik erover nadenken waarom ik wél zou willen én moeten eten. De psychologe gaf me die opdracht en ze zei erbij '.. want wél eten lijkt niet eens een optie in jouw hoofd..' Klinkt wel raar.. Ik kan heus wel eten, alleen ik merk wel dat ik gewoon heel 'creatief' eet: als er iets naars gebeurd, 'gooi ik het gelijk op het eten'. En tjah.. de gevolgen van het eten, het aankomen.. dat is.. een ramp.

Ik denk dus dat ik ook echt aan de slag moet met de manier waarop ik mezelf zie. Klopt dat beeld wel?? Ben ik dan niet echt zo'n dikke koe? Maar hoe zie ik er dan wél uit? En.. hoe kan ik mezelf ooit accepteren als ik (nog) dikker ben..?? Ik heb het idee heel erg in twee werelden te leven. Continu. Heel verwarrend, vermoeiend ook bijna (al schijn ik dat niet te voelen). Heen en weer geslingerd worden, met het ene been daar, met het andere hier..

De schijnwereld zou die van de anorexia moeten zijn, zéggen ze. Maar waarom is bij mij de 'echte' wereld dan juist een waas, en zo onbereikbaar en vaag, en de andere, de vertrouwde, zo duidelijk, bereikbaar en veilig?

Two worlds. But wich is mine??

Ow.. heel ff iets grappigs. Ik lig dubbel.. haha.. Kwam de n8dienst daarnet kijken. 'Lig je te slapen in die stoel?' ik: 'hè, nee hoor. Ik ben nog even aan het mailen enzo.'  *kijkt bedenkelijk* 'O. uhhm..ja.. "nog even??" hmm jaja.. had je nog geen slaap dan?' (ik moest bijna lachen maar hield me in) 'Nee, het lukte nog niet erg.' 'Nou, maar als je niet in bed ligt kun je het ook niet proberen.' (Nu stikte ik echt bijna in m'n lach! Die man leek m'n moeder wel, haha..) 'Doe ik strx wel.' 'O. hmmm.. nou welterusten voor straks dan. Als ik hier zo weer ben moet je weg zijn.' *probeert streng te kijken*

*quasy beleefd* 'Ja. Welterusten meneer.'

haha.. ik lig hier echt dubel.. dat gezicht ook, hihi.. *lol*

Lieve allemaal,

I'm still here.. sorrie als ik sommigen van jullie een btje ongerust heb gemaakt door een tijdje niet meer te bloggen. Ik weet niet waarom ik niet blogde. Ik wou eig wel, maar wist niet goed wat ik moest schrijven denk ik. Ik vind het gewoon zo enorm moeilijk om hier te zijn.. Ik zou zo graag iets positiefs schrijven. Iets van dat ik een lichtpuntje heb gezien en dat er een knop is omgegaan ofzo, maar in plaats daarvan merk ik dat ik nog steeds blijf denken dat ik niet ziek ben.. Ik voel me zo nutteloos hier! Het enige wat ik hier doe is ETEN lijkt het wel. Natuurlijk hebben we ook therapie, maar dat is ook allemaal weer gericht op dat stomme ETEN.. En ik ben dat zo zat! Soms wil ik echt niet meer.. Ik wil me weer nuttig voelen, ik wil weer naar school, ik wil iets bereiken, iets kunnen in plaats van me nog stommer dan stom te moeten voelen:S En dan ook nog moeten horen en geloven dat je ziek bent. Dat je nu niet naar school kúnt. Dat je dat niet aankan. Pff.. hoezo kan ik dat niet?? schiet het dan gelijk weer door m'n hoofd. Of ik dat dan ben of m'n AN? Weet ik veel.. Ik vind het zo moeilijk om te denken dat ik echt ziek ben, dat ik een ernstig probleem heb en dat ik ongezond mager ben en meer van dat soort sh*t. (Sorrie, ik ben even in niet zo'n fijne stemming..) Ik zie de kliniek op dit moment als een belemmering in plaats van als een hulpmiddel dat me kan helpen weer naar school te gaan, weer gezond te worden. Hoezo weer gezond worden?? Ik bén toch helemaal niet ziek? Ik kan toch best naar school? Ik heb thuis toch ook nog vanalles gedaan voor ik werd opgenomen? Jah.. het gaat niet zo geweldig.. Ik doe echt mijn best wel, ik vecht, maar het is ZO onwijs moeilijk.. En ik heb heimwee, slaap slecht (ben nu dus maar aan het bloggen omdat ik toch nie slapen kan) ben bang dat ik de groep ook demotiveer, wil naar huis..

Het weekend ben ik thuisgweest. De tweede keer een heel weekend thuis. Het ging opzich wel aardig goed, er waren goeie en slechte momenten, zowel qua sfeer als (dus) ook met eten, want dat heeft meestal direct verband met elkaar. Als er een beetje spanning is, gooi(de) ik dat gelijk op het eten. Nu moet ik leren dat los van elkaar te zien, en dat is heel moeilijk, want hoe moet ik dan met iets moeilijks omgaan?

Praten vind ik ook moeilijk. Soms lukt het wel, maar het lijkt wel of ik zelfs daarin compenseer. Als ik eens een keer heel open ben geweest naar iemand, schiet het van binnen helemaal fout. Ow stomme b*tch die je bent! Stel je toch niet zo aan, je mocht dat helemaal niet vertellen! Dat was ons geheimpje, je weet toch dat er alleen maar narigheid van komt als je dat aan anderen verteld? Je kunt ze toch niet vertrouwen. Ja, voor even misschien, en dan laten ze je weer vallen. Vroeg of laat. Allemaal. Je staat er alleen voor, niemand die je begrijpt. Je hebt alleen mij. Allerlei gedachten, ik kan nog wel even doorgaan. Maargoed, als het me dan toch eens lukt om wél open tegen iemand te zijn, te zeggen wat me dwars zit, dan is het net of ik daarna m'n muurtje nog hoger optrek. Diezelfde persoon die even zo dichtbij was gekomen, moet ineens weer op veilige afstand blijven. Dan trek ik me helemaal terug en wil ik niet meer praten. Echt praten. Soms dagenlang niet, en het frustreert me enorm! Waarom kan ik niet gewoon normaal met mensen omgaan? Waarom heb ik zo'n moeite om ze toe te laten? Waarom ben ik altijd maar bang dat ik in de steek gelaten word, dat ze me zat zijn en me lastig vinden? Waarom.. Ik heb zoveel vragen, het maakt me boos dat ik m'n eigen gedrag niet eens begrijp! Ik ben bang dat mensen denken dat ik een spelletje met ze speel, door ze eerst zo dichtbij te laten en dan weer af te stoten, maar het is geen spelletje.. Het is juist keihard realiteit. Angst denk ik. Angst voor mensen, angst om verlaten te worden. En altijd maar weer die twijfel: kan ik ze wel vertrouwen??

Qua eten gaat het ook nog moeizaam. Ik zit nu in mijn zesde week, dat betekend dat mijn evaluatie er al aankomt.. Met eten ben ik nog niet echt vooruit gegaan. Ja, of juist wel. Ik eet nu enorm veel. Het menu van een bouwvakker voor mijn gevoel.. Het is ook echt heel veel want het is het aankomschema. En ik eet het wel, ondanks mijn angst, maar dat is puur omdat ik bang ben voor de reacties uit de groep als ik het niet zou doen. Ik doe het niet voor mezelf. Als de groep er niet was zou ik denk ik niet eten. Of maar een heel klein beetje. Van mij hoeft het allemaal niet zo.. Ik krijg er toch alleen maar buikpijn van. Het weekend ook weer, ik lag zowat krom van de krampen:S Gelukkig is het niet altijd zo erg, maar toch.. Het werkt niet bepaald mee. Vanavond was het warme eten helemaal een crime voor mij. Ik weet niet wat ik ineens had, we aten niet iets heel extreems ofzo, maar ik schoot wel helemaal in paniek. Bij eetdagboekbespreking heb ik de afspraak moeten maken dat ik zowel mijn smeren als mijn scheppen door een groepsgenootje laat controleren, omdat ik steeds te weinig bleef nemen. Ik weet dat zij me niet doelbewust teveel zal laten nemen, maar toch vind ik het doodeng om zo op een ander te moeten vertrouwen in iets wat je zo graag zelf wilt bepalen.. Vanavond dus ook. Ik had geschept. Goed geschept, dacht ik. Maar er moesten nog twee scheppen bij voor het een beetje in de buurt kwam. Ik helemaal in paniek, kreeg geen hap meer door m'n keel toen ik die enorme hoeveelheid op m'n bord zag die ik nog zelf had opgeschept ook.. Hoe kon je?! Hoe kon je nu zoveel op je bord scheppen!! Wat een sukkel ben je ook, kan je het nou niet een beetje in de hand houden? Als je dat allemaal op eet ben je woensdag zéker 3 kilo aangekomen. *Dikke koe in spé* maar dat is blijkbaar wat je wilt: nóg dikker worden dan je al bent. Nou goed, ga je gang. Eetsmakelijk.

Dikke paniek in m'n hoofd.. Ik was uiteindelijk weer veeel te laat klaar, pas om 10 voor half 8 terwijl we al om 6 uur gaan eten en iedereen allang klaar was. Ik schaamde me dood, wilde het liefst door de grond zakken, wegrennen, onzichtbaar zijn, niet hoeven eten.. Maar ik kon er niet onderuit. Ik moest blijven zitten tot ik klaar was. Nou hoera.. En nu zit ik nog steeds met een sh*tgevoel en het is al midden in de n8:S Hiep hoi, leve het leven in een kliniek..

Sorrie mensen, neem me niet kwalijk.. Ik ben het even zo zat.. Ik heb dit echt even nodig, ff om me af te reageren, ff stoom afblazen en dan maar hopen dat ik zo iets minder onrustig ben zodat ik toch nog even kan slapen voor ik morgen weer aan het ontbijt kan..

Het spijt me echt, ik hoop snel een positiever logje want voor nu ben ik het even helemaal zat allemaal:S

Toch bedankt voor al jullie lieve reacties.. Dat doet me ZO goed en helpt me om tenminste die negatieve gedachten in m'n hoofd een btje mee te compenseren..

Lieve groetjes, Naantje

Lieve allemaal,

Ik ben voor het eerst weer een heel weekend thuis. Vorige week was ik op zondag ook al even thuis geweest, maar nu ben ik voor het eerst weer echt een heel weekend. Ik had er van te voren erg tegenop gezien, maar tegelijk ook erg naar uit gezien. Nu ik hier weer thuis ben, merk ik dat het wennen is. Best moeilijk ook, omdat het zo dubbel is.. Het liefst ga ik morgen helemaal niet meer terug naar de Ursula, aan de andere kant zou het me denk ik toch ook wel beangstigen als ik echt weer voor langere tijd thuis zou zijn, want hoe zou het dan gaan?? In mijn hoofd blijf ik fantaseren over gewoon weer naar huis gaan, naar school, een baantje, alles over en klaar. Ik heb niet het gevoel dat ik dat nu niet kan ofzo, en dat maakt het ook zo ingewikkeld. Anderen zeggen wel dat ik dat nooit zou volhouden, maar ik heb het zelf nog niet echt zo ondervonden. Ik weet nog dat vorige week een groepsgenootje tegen me zei dat ze hoopte dat ik dat snel wel zelf zou ondervinden, dat ik zelf zou voélen dat ik dat nu niet kan, dat ik zelf zou vóelen hoe het me zou uitputten. Ik wist dat ze het niet verkeerd bedoelde, ze hoopte dat het me motivatie zou geven omdat ik dan zou inzien dat ik zo echt niet door kan gaan.

Het kwam hard aan, maar aan de andere kant hoop ik het soms ergens zelf ook wel. Het is net alsof ik al jaren zo gewend ben om op deze manier te leven, dat het voor mij gewoon normaal is. Ik vóel me ook echt bijna nooit moe. Waarschijnlijk ben ik het wel, dat moet haast wel misschien, maar ik vóel het niet en heb er dus ook geen last van. Alleen dat andere gevoel, het gevoel in een wolk van mist te leven, in een waas of luchtbel, dat merk ik wel. Maar dat is niet echt iets waar ik veel last van heb, omdat het me tegelijk ook een soort van veilig gevoel geeft. Het is zo dubbel allemaal.. Eigenlijk zit het op dit moment zo: ik wil wél beter worden, maar niet aankomen.

Lekker handig.. En laatst vroeg iemand me: 'Maar waarvan wil je dan beter worden, als je je niet echt ziek voelt?' Toen raakte ik helemaal in de war.. Ja, wat wil ik nu eigenlijk?? Ik ben zo goed in mezelf in de war maken:S Alles vliegt continu heen en weer en ik kan er echt geen touw aan vast knopen. Aan de ene kant wil ik wel vanalles, aan de andere kant maakt het me bang. En dat wat ik wil, waarom zou ik dat nu niet kunnen? vraag ik me dan weer af. Lekker handig hoor, dat hoofd van mij:S Alles vliegt heen en weer, naar rechts, naar links, dan weer over de kop.. Eigenlijk weet ik het gewoon allemaal niet. Misschien kan ik maar het beste gewoon meewerken met de behandeling, al vind ik het echt onwijs eng..

Wat me ook beangstigd, is het gevoel wat ik zo af en toe heb. Een vaag gevoel in m'n buik, anders dan de buikpijn waar ik nog dagelijks last van heb. Het is iets dat ik vaag herken, maar wat ik bijna eng vind om te voelen. Volgensmij is het een soort van honger-/trekgevoel.. Ik heb het al zo lang niet gevoelt! Het maakt me bang, omdat ik bang ben er teveel aan toe te geven. Ik ben bang voor het eten, want waar gaat dat allemaal heen? Ik raak in paniek van dat gevoel en heb de neiging er juist tegenin te gaan, opnieuw op de rem te gaan. Hoe moet ik hier nu weer mee omgaan, ik kende dit gevoel niet meer..

Allemaal nieuwe, onbekende dingen die me nog banger en onrustiger maken. Help.. ik zie zo tegen alles op.. Tegen de nieuwe week, met name tegen woensdag. Als ik naar mezelf kijk zie ik alleen maar dikheid, en ik vóel alles gewoon zitten. Jah, dát voel ik dan weer wel:S

Bah ben het ff helemaal zat. Het is gewoon.. omdat ik er zo tegenop zie en eigenlijk helemaal niet meer wil.. In mijn hoofd leef ik in een andere wereld, in een wereld waarin ik niet bang hoef te zijn en kan doen wat ik wil. In een wereld waarin ik me veilig voel, weg van de kliniek, weg van alle moeilijkheden, weg van alles om me heen, de 'buitenwereld' die me nu zo beangstigd.. Maar misschien, ooit.. Misschien wordt die grote boze 'buitenwereld' ooit weer vertrouwd voor mij.. Ik weet het niet.

Misschien over een tijdje.. dat ik het wel weet..

Lieve groetjes, Naantje.

ps. Wat mij betreft is iedereen welkom op mijn weblog om zo af en toe eens mee te lezen. Ik hoop dat ik je kan helpen als je hier herkenning vindt, maar meer nog hoop ik dat je hoop zult vinden. En nieuwe kracht om door te gaan. Want zelf ben ik ook al heel lang bezig, en soms ben ik het hartstikke zat (zoals nu) maar ik geef niet op. Want ergens, diep in mijn hart brandt nog een klein vlammetje. Een kaarsje, door God aangestoken. Jij hebt hem ook. En als hij bijna uit is, vraag dan aan God of Hij hem weer nieuwe adem geeft.

Anyway, als je hier met mijn verhalen meeleest, en je hebt het vermoeden me persoonlijk te kennen terwijl ik niet weet dat je hier mee leest, laat het me dan ajb wel even weten. Dat zou ik wel zo eerlijk vinden.